mŏlestĭa

ae, f.

molestus

I. trouble, troublesomeness, irksomeness, uneasiness, annoyance, molestation, vexation, disgust, dislike, etc. (class.).
I. Lit.
A. In gen.: sine molestiā, Cato, R. R. 154; cf.: sine molestiā tuā, Cic. Fam. 13, 23, 2: molestiam exhibere, id. ib. 12, 30, 1: habeo etiam illam molestiam, quod, etc., id. ib. 16, 12, 5: fasces habent molestiam, id. Att. 8, 3, 6: ex pernicie rei publicae molestiam trahere, id. Fam. 4, 3, 1: capere, id. Sull. 1, 1: alicui aspergere, id. Q. Fr. 2, 10, 2: afferre, Ter. Hec. 3, 2, 9: demere, id. Ad. 5, 3, 33: molestiis se laxare, Cic. Fam. 5, 14, 3: navigandi, Suet. Calig. 23.—
B. In partic., of speech, stiffness, affectation: diligens elegantia sine molestiā, Cic. Brut. 38, 143: si nihil habere molestiarum Atticorum est, id. ib. 91, 315.—
II. Transf., concr., that which causes trouble, an annoyance: sermones ne et hic viris sint et domi molestiae, Plaut. Poen. prol. 35; of spots or blotches on the face: molestiae in facie, Plin. 28, 8, 28, § 109.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project