messor

ōris, m.

id.

I. a reaper (class.).
I. Lit., Cic. de Or. 3, 12, 46: durus, Ov. M. 14, 643: feniseca, Col. 2, 18: dura messorum ilia, Hor. Epod. 3, 4: parce messoribus illis qui saturant urbem, Juv. 8, 117.—
B. Personified: deus Messor, Serv. ad Verg. G. 1, 21.—*
II. Trop., reaper of men: sator scelerum et messor maxume, Plaut. Capt. 3, 5, 3; cf. Vulg. Matt. 13, 30 and 39.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project