mĕrē^trīcĭus
a, um, adj.
I.
of or pertaining to harlots or prostitutes, meretricious.
I.
Adj. (class.): meretricia ornamenta, Plaut. Truc. 2, 2, 63: quaestus, Cic. Phil. 2, 18, 44: disciplina, Cic. Verr. 2, 3, 3, § 6: domus, Ter. Eun. 5, 5, 18: amores, Cic. Cael. 20, 48.—
II.
Subst.: mĕrē^trīcĭum, ii, n.
1.
The art of a courtesan: inmutari blandimentis, hortamentis, ceteris meretriciis, Plaut. Truc. 2, 2, 63.—
2.
The trade of a harlot: meretricium facere, Suet. Calig. 40.—Hence, adv.: mĕrē^trīcĭē, after the manner of harlots, meretriciously (ante-class.): digne ornata, haud meretricie, Plaut. Mil. 3, 2, 58.