mentĭo

I. a calling to mind, a cursory speaking of, a making mention, mentioning, naming, mention: civitatis, Cic. Verr. 2, 5, 64, § 166: casu in eorum mentionem incidi, id. Div. in Caecil. 15, 50: tui, id. Att. 5, 9, 3: Graecorum, Juv. 3, 114.—With a foll. ut: mentionem fecit, ut reperirem, etc., Plaut. Cist. 1, 2, 15: mentione illatā a tribunis, ut liceret, Liv. 4, 1, 2; 4, 8, 4: mentionem facere alicujus rei, Cic. Rosc. Am. 2, 5: mentionem de aliquā re, id. Agr. 3, 2, 4: de quo feci supra mentionem, id. Leg. 3, 6, 14: mentionem movere alicujus rei, Liv. 28, 11: mentionem habere accusatorum, id. 38, 56: mentionem rei incohare, id. 29, 23: mentionem condicionum jacere, Vell. 2, 65, 1: mentionem facere, with acc. and inf., to mention: noli facere mentionem, te has emisse, Plaut. Most. 3, 2, 126: in senatu consules faciunt mentionem, placere statui, si, etc., Cic. Verr. 2, 2, 39, § 95: mentio in senatu facta, id. Att. 1, 13, 3; Liv. 6, 6, 2: qua de re tecum mentionem feceram, Plaut. Pers. 1, 3, 29: fac mentionem cum avonculo, id. Aul. 4, 7, 4: ubi mentionem ego fecero de puellā, mihi ut despondeat, Plaut. Aul. 2, 2, 27.—In plur.: secessionis mentiones ad vulgus militum sermonibus occultis serere, Liv. 3, 43, 2.