mensor

ōris, m.

metior

I. a measurer (post Aug.).
I. In gen.: te maris, et terrae, numeroque carentis arenae Mensorem cohibent, Archyta, Hor. C. 1, 28, 1: frumentarius, Paul. Dig. 27, 1, 26.—
II. In partic.
A. A surveyor: non agricolae sed mensoris officium esse dicebam, Col. 6, 1: cautus humum longo signavit limite mensor, Ov. M. 1, 136.—
B. An architect, Plin. Ep. 10, 27, 5; 10, 18, 3; Inscr. Orell. 3223.—
C. Milit. t. t.
1. An engineer, Amm. 19, 11, 8; Cassiod. Var. 3, 52.—
2. One who measures out the ground for an encampment, a quartermaster, Veg. Mil. 2, 7, Cod. Th. 7, 8, 4; Inscr. Orell. 3473.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project