mendācĭlŏquus

a, um, adj.

mendacium-loquor

I. false-speaking, lying, mendacious (ante- and post-class.): nihil est stolidius, Neque mendaciloquius, Plaut. Trin. 1, 2, 163.—As subst.: mendācĭlŏquus, i, m., a liar: mendaciloquorum doctrinae, Tert. adv. Psych. 2.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project