mātrĭmōnĭum
ii, n.
I.
wedlock, marriage, matrimony.
I.
Lit. (class.): ire in matrimonium, Plaut. Trin. 3, 3, 4: in matrimonium dare, opp. in concubinatum, id. ib. 3, 2, 65: alicujus tenere, to be one's spouse: te Q. Metelli matrimonium tenuisse sciebas, Cic. Cael. 14, 34: in matrimonium dare alicui filiam suam, Caes. B. G. 1, 3: in matrimonium ducere alicujus filiam, Cic. Clu. 44, 125: in matrimonium petere sibi aliquam, Suet. Caes. 27: in matrimonium collocare, Cic. Div. 1, 46, 104: in matrimonium collocare (filiam), Gai. Inst. 2, 235; 238: locare in matrimonio stabili et certo, id. Phil. 2, 18, 44: matrimonio uxorem exigere, Plaut. Merc. 4, 6, 6; so, matrimonio exturbare, Tac. A. 11, 12: dimittere aliquam e matrimonio, Suet. Tib. 49: justum matrimonium est, si, etc., Ulp. Fragm. 5, 2: non justo contractum, Gai. Inst. 1, 87.—
II.
Transf., in plur., married women, wives (post-Aug.): matrimonia et pecudes hostium praedae destinare, Tac. A. 2, 13 fin.; Suet. Caes. 52: severius matrimonia sua viri coercerent, Just. 3, 3; 3, 5; 18, 5: matrimonia a finitimis petita, Flor. 1, 1, 10.