mascŭlīnus
a, um, adj.
I.
male, masculine; of human beings, animals, and plants (not in Cic.; perh. not ante-Aug.).
I.
Lit.: membra, Phaedr. 4, 14, 15: facies, App. M. 7, p. 190, 20: rapa rotunda masculini sexus, Plin. 19, 5, 25, § 75.—
II.
Transf.
a.
(Cf. masculus, II. B.) Manly, worthy of manhood: masculini viri, v. l. Quint. 5, 12, 20; al. leg. masculi.—
b.
In gram., of gender, masculine: masculina Graeca nomina, Quint. 1, 5, 61: ut si quaeratur, funis masculinum sit an femininum, id. 1, 6, 3: masculino genere cor enuntiavit Ennius, Caesell. Vindex ap. Gell. 7, 2.—Hence, adv. (post-class.).
A.
mascŭlīnē, in the masculine gender, Arn. 1, 36: masculine etiam dicebant frontem, Paul. ex Fest. p. 151 Müll.: caelum masculine veteres dixerunt, Charis. p. 55 P. —*
B.
mascŭlīnĭter, in the masculine gender, Vet. Interpr. Iren. 1, 1.