lŏgĭcus
adj.
a, um
I.
logical, reasonable: haeresis medicorum, Isid. 4, 4, 1: alia logica, alia aloga memorantur, Mart. Cap. 9, § 949.—Hence, in plur. subst.,
A.
lŏgĭca, ōrum, n., = τὰ λογικά, logic: habes ea, quae de perturbationibus enucleate disputant Stoici, quae logica appellant, quia disseruntur subtilius, Cic. Tusc. 4, 14, 33.—In sing.: lŏgĭcum, i, n., logic, Sid. Carm. 15, 100.—
B.
lŏgĭci, ōrum, m., rational physicians, Cael. Aur. Acut. 3, 21, 216.