lŏcūtŭlēius
adj.
a, um
id.
I.
babbling, prating; perh. only as substt.
A.
lŏcū-tŭlēius, ii, m., a talker, prater, babbler: veteres nostri hoc genus homines in verba projectos locutuleios et blaterones et lingulacas dixerunt, Gell. 1, 15, 20.—
B.
lŏcū-tŭlēĭa, ae, f., a female babbler, = linguaculae, Non. 50, 8.