Līvĭus

i, m.
I. name of a Roman gens.—So, M. Livius Andronicus, the first Roman tragic poet, Cic. Brut. 18, 72; Liv. 7, 2, 8: T. Livius, Quint. 10, 1, 32 al.: C. Livius Salinator, consul with L. Valerius Messala, A. U. C. 584; Liv. 29, 37, 1; Cic. de Or. 2, 67, 273; and many others.—In fem.: Līvĭa, ae, Drusilla, the second wife of Augustus, Suet. Aug. 29; 63; id. Tib. 4; id. Claud. 1; Ov. F. 5, 157: Livia Orestilla, Suet. Calig. 25.—Hence,
A. Līvĭus, a, um, adj., Livian: Liviae leges, Cic. Leg. 2, 6, 11: familia, Tac. A. 6, 51: arbos, Col. 10, 413.—
B. Līvĭānus, a, um, adj., Livian: modi, i. e. of Livius Andronicus, Cic. Leg. 2, 15, 39: exercitus, the army of the consul M. Livius, Liv. 28, 9: aes, Plin. 34, 2, 2, § 3: charta, id. 13, 12, 23, § 80; cf. § 74.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project