lĭtūra
ae, f.
I.
a smearing, anointing.
I.
In gen.: solem etiam et pluviam arcet ejusmodi litura, Col. 4, 24, 6.—
II.
In partic.
A.
Lit., a rubbing or smearing of the wax on a writing-tablet, in order to erase something written; hence, a blotting out, erasure, correction: unius nominis litura, Cic. Arch. 5, 9.—
B.
Transf.
1.
Concr., a passage erased, an erasure: videtis extremam partem nominis demersam esse in litura, Cic. Verr. 2, 2, 78, § 191: litterae lituraeque omnes assimilatae, id. ib. 2, 2, 77, § 189: carmen multā liturā coërcere, Hor. A. P. 292.—
2.
A blot, blur made in a writing: haec erit e lacrimis facta litura meis, Prop. 4 (5), 3, 4. littera suffusas quod habet maculosa lituras, Ov. Tr. 3, 1, 15.—
3.
A wrinkle: cum corpus nulla litura notet, Mart. 7, 18, 2.—
C.
Trop., an alteration: nec ulla in decretis ejus litura sit, Sen. Vit. Beat. 8, 2.