līnĕāmentum

i, n.

linea

I. a line or stroke made with a pen, with chalk, etc., a mark, line.
I. Lit.: in geometria lineamenta formae, etc., Cic. de Or. 1, 41, 187: lineamentum, longitudinem latitudine carentem, id. Ac. 2, 36, 116. —
B. Transf.
1. A feature, lineament: quae conformatio lineamentorum, Cic. N. D. 1, 18, 47: lineamenta hospitae, Cic. Verr. 2, 2, 36, § 89: lineamenta oris effingere, id. Div. 1, 13, 23: habitum oris lineamentaque intueri, Liv. 21, 4: corporis, id. 26, 41.—
2. In plur., of the works of artists, designs, drawings, delineations: adumbratorum deorum lineamenta, Cic. N. D. 1, 27, 75: operum lineamenta, Cic. Verr. 2, 4, 44, § 98.—
II. Trop., a feature, lineament: animi lineamenta sunt pulchriora quam corporis, Cic. Fin. 3, 22, 75: numerus quasi quandam palaestram et extrema lineamenta orationi attulit, id. Or. 56, 186: Catonis lineamentis nihil nisi eorum pigmentorum, quae inventa nondum erant, florem et colorem defuisse, id. Brut. 87, 298.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project