lĭgūrĭo
īvi and ĭi, ītum
I.
impers. ligurribant, Macr. S. 2, 12, 17), 4, v. a. and n. root lig-; cf. lingo, to lick. *
I.
Neutr., to be dainty, fond of good things (cf. lambo): quae (meretrices) cum amatore cum cenant, liguriunt, Ter. Eun. 5, 4, 14.—
II.
Act., to lick.
A.
Lit.: apes non, ut muscae, (eum) liguriunt, Varr. R. R. 3, 16, 6: semesos pisces tepidumque jus, Hor. S. 1, 3, 81.—
2.
Transf.: dum ruri rurant homines, quos (parasiti) liguriant, Plaut. Capt. 1, 1, 15: furta, Hor. S. 2, 4, 79.—Also in mal. part., as Gr. λείχειν and λειχάζειν, Suet. Tib. 45 fin.; Mart. 11, 58.—
B.
Trop., to long for, desire eagerly, lust after any thing: improbissima lucra liguriens, Cic. Verr. 2, 3, 76, § 177: agrariam curationem, id. Fam. 11, 21, 5.