lēno
ōnis, m.
I.
a pimp, pander, procurer.
I.
Lit.: perjurus leno, Plaut. Capt. prol. 57: leno me peregre militi Macedonico Minis viginti vendidit, id. Ps. 1, 1, 49: importunus, id. Merc. prol. 44: leno sum, fateor, Ter. Ad. 2, 1, 34: improbissimus et perjurissimus leno, Cic. Rosc. Com. 7, 20: insidiosus, Hor. Ep. 2, 1, 172: verba facit leno, etc., id. S. 2, 3, 231: cum leno accipiat moechi bona, Juv. 1, 55.—
II.
Transf.
A.
A seducer, allurer: lenonem quendam Lentuli concursare circum tabernas, Cic. Cat. 4, 8, 17: (puella) me lenone placet, Ov. Am. 3, 12, 10.—
B.
A go-between, Just. 2, 3, 8.—Adj.: se Narcissus amat captus lenonibus undis, alluring, seductive, Anth. Lat. T. 1, p. 102 Burm.