lectŭlus

i, m.

id.

I. a cosey couch, a bed.
I. In gen.: qui sese illa ipsa nocte me in meo lectulo interfecturos pollicerentur, Cic. Cat. 1, 4, 9: philosophi in suis lectulis plerumque moriuntur, id. Fin. 2, 30, 97: a ducenda uxore sic abhorret, ut quicquam libero lectulo neget esse jucundius, id. Att. 14, 13: testis mihi lectulus, Juv. 9, 77.—
II. In partic.
A. A small couch for reclining on at meals, an eatingcouch: statuite hic lectulos, Plaut. Pers. 5, 1, 6: lectuli Puniciani, Cic. Mur. 36, 75.—
B. A funeral-bed, bed of state, Tac. A. 16, 11.—
C. A reading-couch, lounge, settee, sofa, Plin. Ep. 5, 5, 5; Ov. Tr. 1, 1, 38.—
D. A bridal-bed, Mart. 10, 38, 7; in full, lectulus matrimonialis, Quint. Decl. 1, 13.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project