lăter
ĕris, m.
Sanscr. root prath-, widen; prathas, breadth; Gr. πλατύς, πλάτος
I.
a brick, tile.
I.
Lit.: nil mirum, vetus est maceria, lateres si veteres ruunt, Plaut. Truc. 2, 2, 49 sqq.: in latere aut in caemento, ex quibus urbs effecta est, Cic. Div. 2, 47, 98; cf.: paries crudo latere ac luto constructus, Col. 9, 1, 2: contabulationem summam lateribus lutoque constraverunt, Caes. B. C. 2, 9: lateres de terra ducere, Vitr. 2, 3, 1: lateres coquere, id. 1, 5: sepimentum e lateribus coctilibus, Varr. R. R. 1, 14, 4.—Prov.: laterem lavare, to wash a brick, = πλίνθον πλύνειν, i. e. to wash the color out of a brick, to labor in vain, Ter. Phorm. 1, 4, 8; but cf. Lucil. Sat. 9, 19.—
II.
Transf.: lateres aurei, argentei, bars, ingots, or wedges of gold, of silver, Plin. 33, 3, 17, § 56; Varr. ap. Non. 131, 15; 520, 17.