lăquĕo

āvi, ātum, 1, v. a.

laqueus

I. to noose, ensnare, entangle (poet. and in post-Aug. prose).
I. Lit.: extentis laqueare profundum Retibus, Manil. 5, 659: cassem Per senos circum usque sinus laqueabis, Grat. Cyn. 40: corpus laqueatum et distentum, Col. 6, 19, 3: laqueatis resistentium membris, Amm. 31, 2, 9: laqueatis cruribus (elephantorum), Sol. 20, 11.—
II. Trop., to ensnare, etc.: si te forte oculi dextri laqueaverit error, Juvenc. 1, 537.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project