lāmentābĭlis

e, adj.

lamentor

I. mournful, lamentable (class.).
A. Full of sorrow, expressing sorrow: afflictus et jacens, et lamentabili voce deplorans, Cic. Tusc. 2, 13, 32: carmen, Stat. S. 5, 3, 1.—
B. Causing sorrow, deplorable: funera sumptuosa et lamentabilia, Cic. Leg. 2, 25, 64: regnum, Verg. A. 2, 4: tributum, Ov. M. 8, 263.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project