lăcĕrātĭo
ōnis, f.
I.
a tearing, rending, mangling, lacerating, laceration (rare but class.): corporis, Cic. Pis. 18, 42: corporum, Liv. 7. 4.—Concr.: omnia loca crinium laceratione complere, Vulg. Esth. 14, 2.—Plur.: muliebres lacerationes genarum, Cic. Tusc. 3, 26, 62.