justĭtĭum

ii, n.

2. jus-sisto

I. a cessation from business in the courts of justice, a legal vacation, Cic. Phil. 5, 12, 31: justitium per aliquot dies servatum est, Liv. 3, 5: justitiumque in foro sua sponte coeptum prius quam indictum, id. 9, 7: prope justitium omnium rerum futurum videbatur, id. 26, 26, 9: remittere, id. 10, 21. —
II. In gen., a cessation of public business, a public mourning: hos mors (Germanici) adeo incendit, ut, sumpto justitio, deserentur foro, Tac. A. 2, 82: arcis triste tyrannicae, Prud. Cath. 5, 80; so, in a household, a suspension of business for mourning the dead, Sid. Ep. 2, 8.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project