jus-jūrandum
jurisjurandi
I.
in an inverted order: qui jurando jure malo quaerunt rem, Plaut. Ps. 1, 2, 63), n. 2. jus-juro, an oath (class.; cf. sacramentum): jusjurandum pollicitus est dare mihi, neque se hasce aedes vendidisse, etc., Plaut. Most. 5, 1, 36: est enim jusjurandum affirmatio religiosa, Cic. Off. 3, 29, 104: socius vestrae religionis jurisque jurandi, id. Cael. 54: jurare, id. Fam. 5, 2, 7: idem jusjurandum adigit Afranium, Caes. B. C. 1, 76: accipere, id. ib. 3, 28: deferre alicui, Quint. 5, 6, 4: offerre, id. 5, 6, 1: recipere, id. ib.: exigere ab aliquo, id. ib.: jurejurando stare, id. 5, 6, 4: conservare, Cic. Off. 3, 27, 100: violare, to break or violate, id. ib. 29: remittere, to dispense with, i. e. to accept the word or promise instead of the oath, Dig. 12, 2, 6 al.: neglegere, Cic. Inv. 1, 29, 46: jurejurando civitatem obstringere, Caes. B. G. 1, 31; 1, 76, 3; 2, 18, 5: jurejurando teneri, Cic. Off. 3, 27, 100: jurejurando aliquid decidere, Dig. 42, 1, 56: fraudem jure tueri jurando, Juv. 13, 201 sq. —Plur.: jura, Paul. ex Fest. 132, 29.