jūris-pĕrītus

i, adj., m.

2. jus-peritus

I. skilled or learned in the law (class.): Fabius Pictor et juris et litterarum et antiquitatis bene peritus, Cic. Brut. 21, 81: Apollo, Juv. 1, 128.—Comp.: Quis jure peritior? Cic. Clu. 38, 108.—Sup.: eloquentium jurisperitissimus Crassus, jurisperitorum eloquentissimus Scaevola, Cic. Brut. 39, 145.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project