junctūra
ae, f.
I.
a joining, uniting; a juncture, joint (poet. and post-Aug.).
I.
Lit.: boum, Col. 2, 2 22: genuum, Ov. M. 2, 823: ut umor teneat juncturas, Plin. 16, 40, 79, § 214: quadrato saxo murus ducatur juncturis quam longissimis, Vitr. 5, 12, 6: laterum juncturas fibula mordet, Verg. A. 12, 274.—
B.
Transf.
1.
Plur., trappings, mountings (post-class.): data et vehicula cum mulabus, et mulionibus, cum juncturis argenteis, Capitol. Ver. 5.—
2.
A team (postclass.): carruca cum junctura legata, Paul. Sent. 3, 6, 91.—
II.
Trop., a connection: generis, Ov. H. 4, 135.—
B.
In partic.
1.
Rhet.: in omni compositione tria sunt necessaria, ordo, junctura, numerus, Quint. 9, 4, 32.—
2.
Gram., a joining together, compounding: dixeris egregie, notum si callida verbum Reddiderit junctura novum, Hor. A. P. 47.