jŭgŭlo
āvi, ātum, 1, v. a.
I.
to cut the throat, to kill, slay, murder (class.).
I.
Lit.: cum jugulatur sus, Cic. Tusc. 5, 40, 116: cives optimos jugulari jussit, id. Phil. 3, 2, 4: se alicui tradere jugulandum, id. Mil. 11, 31: hominem crudeliter, Cels. 1 praef. § 70: qui unum hominem jugulat, Lact. 1, 18, 10.—Com. of hunger: ita mi auctores fuere, ut egomet me hodie jugularem fame, Plaut. Stich. 4, 2, 3.—Also of diseases: quartana neminem jugulat, Cels. 3, 15: id genus acutum est, et celeriter jugulat, id. 3, 20, 3.—In a pun: cur non Hunc Regem jugulas? Hor. S. 1, 7, 35.—Pregn.: tum rite sacratas in flammam jugulant pecudes, Verg. A. 12, 214. —
II.
Trop., to confute, convict, silence: aliquem factis decretisque, Cic. Verr. 2, 2, 26, § 64: jugulari sua confessione, id. ib. 2, 5, 64, § 166: jugulari suo gladio, suoque telo, Ter. Ad. 5, 8, 35: gladio plumbeo, Cic. Att. 1, 16, 2: Falernum, Mart. 1, 19, 5: curas, id. 8, 51, 26.