jūdĭcātĭo
ōnis, f.
I.
A judging, investigating (class.): longi subsellii, Cic. Fam. 3, 9, 2; hence, id. Inv. 1, 13, 18: consilium est ratio quaedam habens in se et inventionem et judicationem, Quint. 6, 5, 3.—
II.
In gen., a judgment, opinion, Cic. Tusc. 4, 11, 26: arbitralis, Macr. S. 7, 1, 7: poetarum et carminum, Mart. Cap. 4, § 338.