ĭtus
ūs, m.
I.
a going, gait.
I.
In gen.: nec repentis itum cujusviscumque animantis Sentimus, Lucr. 3, 388: itum, gestum, amictum qui videbant ejus, Titin. ap. Non. 123, 10.—
II.
In partic.
A.
A going away, departure: noster itus, reditus, vultus, Cic. Att. 15, 5, 3: pro itu ac reditu, Suet. Tib. 38: itum felicem reditumque gloriosum exoptans, Amm. 23, 2, 4.—
(b).
Plur.: per paucos itus ac reditus, Pall 7, 2, 4.—
B.
The right of going anywhere. right of road, Inscr. Orell. 4085 al.