irrōro
āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I.
[in-roro], to wet or moisten with dew, to bedew.
I.
Lit.: noctibus vas tegendum erit, ne irroretur, Col. 12, 24, 2: uvas, id. 12, 39, 1: interdum Auster irrorat, id. 11, 2, 93: flores, id. 9, 14, 10.—
II.
Transf., in gen., to moisten, besprinkle, wet: crinem aquis, Ov. M. 7, 189: liquores Vestibus et capiti, id. ib. 1, 371: liquorem mensis, Sil. 11, 302: assiduis irroras flatibus annum (of the Zephyr), Claud. Rapt. Pros. 2, 75: irrorat pestifer (aër) undis, Col. 10, 331: lacrimae misero de corpore jactis irrorant foliis, Ov. M. 9, 369. —Absol.: extremo irrorat Aquarius anno, Verg. G. 3, 304: oleo viridi, Col. 12, 47, 5: aceto, Cels. 7, 19: oculos lacrimis, Sil. 2, 123.—
B.
Of things not fluid: patinae piper, Pers. 6, 21: oculis quietem, of sleep, Sil. 10, 355.