ancŏra

ae, f.

v. ango

I. an anchor.
I. A.. Lit.: Ancora fundabat naves, Verg. A. 6, 3: jacere, Caes. B. G. 4, 28; so, mittere, Vulg. Act. 27, 29: extendere, ib. ib. 27, 30: naves deligare ad ancoras, Caes. B. G. 4, 29: navem tenere in ancoris, Nep. Them. 8, 7: consistere ad ancoram, Caes. B. C. 3, 102: naves in ancoris constiterunt, id. ib. 3, 28 et saep.: solvere, Cic. Att. 1, 13; so, tollere, Caes. B. C. 1, 31; so Vulg. Act. 27, 40; also, in gen., Varr. R. R. 3, 17, 1: vellere, Liv. 22, 19: praecidere, Cic. Verr. 2, 5, 34 al.—
B. Trop., as a symbol of security, refuge, hope, support: ancora jam nostram non tenet ulla ratem, Ov. Tr. 5, 2, 42: ultima fessis ancora, Sil. 7, 24; cf.: spem, quam sicut ancoram habemus, Vulg. Heb. 6, 10.—
II. Transf., an iron in the form of an anchor, Pall. 1, 40, 5.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project