irrĭgo

āvi, ātum, 1, v. a.

1. inrigo

I. to lead or conduct water or other liquids to a place.
I. Lit.: amurcam ad arbores, Cato, R. R. 36: aquam in areas, id. ib. 151: imbres (plantis), Verg. G. 4, 115.—
II. Transf.
A. To water, irrigate: Aegyptum Nilus irrigat, Cic. N. D. 2, 52, 130; cf. fig.: Democritus, cujus fontibus Epicurus hortulos suos inrigavit, id. ib. 1, 43, 120: jugera L. prati, id. Q. Fr. 3, 1, 2, § 3: hortos, Just. 11, 10, 9.—
B. To overflow, inundate: Circus Tiberi superfuso irrigatus, Liv. 7, 3: Pactolus irrigat culta auro, Verg. A. 10, 142.—
C. To wet, moisten, bedew: terram sanguine, Plin. 2, 63, 63, § 159: irrigat terram cruor, Sen. Thyest. 44: fletu genas, id. Phoen. 441. —
D. To supply with fluid: venas quae sub cute sunt. Cels. 7, 7, 15; cf. Flor. 1, 23, 2.—
III. Trop.
A. To cheer, refresh, nourish, strengthen, flood, diffuse: vino aetatem, Plaut. Poen. 3, 3, 86: per aures pectus, Lucil. ap. Non. 497, 31: sol irrigat assidue caelum candore recenti, Lucr. 5, 282: per membra quietem, to diffuse, id. 4, 908; cf.: alicui placidam per membra quietem, Verg. A. 1, 692: fessos sopor irrigat artus, id. ib. 3, 511: ut studiosi juvenes lectione severa irrigarentur, Petr. 4.—
B. To flood, overwhelm (com.): irrigatus plagis, Plaut. Epid. 1, 2, 18.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project