irrēpo

repsi, reptum, 3, v. n.

1. in-repo

I. to creep in, into, upon, or to a place.
I. Lit., with ad: draconem repente irrepsisse ad eam, Suet. Aug. 94.— With dat.: (salamandra) si arbori irrepsit, Plin. 29, 4, 23, § 74.—Absol.: irrepsi tamen, Petr. 87.—With acc. of place: cubiculum, App. M. 3, p. 139; 8, p. 206: caveam, id. ib. 4, p. 149: hospitium, id. ib. 9, p. 219: Mogontiacum, Amm. 27, 10, 1.—
II. Transf., of things: haec lues ... inrepsit in Italiam, Plin. 26, 1, 3, § 3; cf. id. 26, 1, 3, § 9: inrepsisse medicinam, id. 30, 1, 1, § 2: irrepentes radiculae, Col. 4, 1, 2: irrepentibus aquis, id. 3, 18, 5 Schneid. —
III. Trop., to come or get into in an imperceptible manner, to steal in, insinuate one's self: laetitia in sinum, Pompon. ap. Non. 500, 26 (Com. Rel. v. 141 Rib.): eloquentia irrepit in sensus, Cic. Or. 28, 97: in mentes hominum, id. de Or. 3, 53, 203: in tabulas municipiorum, id. Arch. 5, 10: in testamenta locupletium, id. Off. 3, 19, 75.—
(b). With acc.: inrepere paulatim militares animos, Tac. A. 4, 2.—
(g). With dat.: dolor animo irrepet, Sen. Cons. ad Polyb. 26: irrepsit subito canities seni, Prud. prooem. 23.—
(d). Absol.: lentoque irrepunt agmine poenae, Stat. Th. 5, 60: penitus irrepere per luxum, Tac. A. 13, 12; cf. id. H. 2, 63.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project