invŏcātus

a, um, adj.

2. in-voco

I. Uncalled (class.): imagines rerum, Cic. N. D. 1, 38, 108: ego ad subsellia rei occurro, id. Fam. 8, 8, 1.—
II. Uninvited: invocatus soleo esse in convivio, Plaut. Capt. 1, 1, 2: ut mihi ... invocato sit locus semper, Ter. Eun. 5, 9, 29: cotidie sic ei cena coquebatur, ut quos invocatos vidisset in foro, omnes devocaret, Nep. Cim. 4, 3; Vitr. 6, 8.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project