in-vĭŏlātus

a, um, adj.
I. Unhurt, inviolate (class.): invulnerati inviolatique, Cic. Sest. 67, 140: corpus omnium civium, id. Rab. Perd. 4, 11: amicitia, id. Sull. 17: vita, Sil. 13, 875: terra, Varr. R. R. 2, 1, 4: aliquid integrum atque inviolatum praestare, Cic. Cael. 5, 11. —
II. Inviolable: tribuni plebis, Liv. 3, 55: tribunicia potestas, id. 8, 54: templum, id. 2, 1: pudicitia, Ov. Liv. Aug. 43: fides publica, Sall. J. 33, 3: jus vel fas, Just. 8, 3, 13: fama, Sall. J. 43, 1.—Adv.: invĭŏlātē, inviolably: servare memoriam alicujus, Cic. de Sen. 22, 81 fin.: servare jusjurandum, Gell. 7, 18, 1.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project