invectīvus

a, um, adj.

id.

I. scolding, abusive, reproachful, full of invectives (postclass.): oratio acer, et invectiva, Amm. 21, 10, 7: volumen, id. 22, 14, 2.—Subst.: in-vectīva, ōrum, n., invectives, abuse: quaedam in principem, Amm. 28, 1, 20.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project