in-vălesco
valŭi, 3
I.
v. n. inch. [valeo], to become strong; only trop.
I.
To grow strong or powerful: tantum opibus invaluit, Cic. Mur. 15; Tac. H. 2, 98.—
II.
To increase, prevail, predominate: libido atque luxuria invaluerat, Suet. Vesp. 11: appellatio grammaticorum invaluit, id. Gramm. 4: amor, Plin. Ep. 6, 8, 2: consuetudo, id. ib. 6, 2, 5: vitiis invalescentibus, Suet. Ner. 27: consuetudo cotidie magis invalescit, Quint. 2, 1, 1: hic effectus (opp. nihil efficit), id. 6, 1, 44.—
III.
To come into use: verba intercidunt, invalescuntque temporibus, Quint. 10, 2, 13.