ĭn-umbro
āvi, ātum, 1, v. a.
I.
to cast a shadow upon, to shade (mostly poet. and in post-Aug. prose; syn. opaco).
I.
Lit.: terraque inumbratur, Lucr. 5, 289: toros obtentu frondis, Verg. A. 11, 66: forum velis, Plin. 19, 1, 6, § 24; Curt. 3, 4, 9; Quint. 12, 10, 60.—
B.
Transf.
1.
To cause darkness: inumbrante vespera, Tac. H. 3, 19.—
2.
To cover: ora coronis, Lucr. 3, 913: pubem pallio, App. M. 10, p. 254: ante genas quam flos juvenilis inumbret, Claud. Prob. et Olyb. 69.—
3.
To mark the shadows upon, to mark out, lay out (anteclass.): solarium, Varr. L. L. 6, § 4 Müll. —
II.
Trop., to obscure: imperatoris adventu legatorum dignitas inumbratur, Plin. Pan. 19, 1: inumbrata quies, Dig. 41, 2, 18, § 1.