in-turbĭdus

a, um, adj.
I. Pass., undisturbed, quiet (Tacitean): inturbidus externis rebus annus, Tac. A. 3, 52: juventa, id. ib. 14, 22.—
II. Act., not turbulent: vir sanctus, inturbidus, Tac. H. 3, 39.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project