in-trīco
āvi, ātum, 1, v. a.
I.
to entangle, perplex, embarrass (mostly ante- and post-class.).
I.
Of persons: Chrysippus intricatur hoc modo, Cic. Fragm. ap. Gell. 6, 2: lenonem intricatum dabo, Plaut. Pers. 4, 1, 9.—
II.
Of things: ita intricavit hanc rem temeritas, Afran. ap. Non. 8, 27: peculium, Dig. 15, 1, 21.