interventor

ōris, m.

id.

I. One who comes in, a visitor: vacuus ab interventoribus dies, Cic. Fat. 1, 2.—
II. A surety, bondsman: si filius fidejussor, vel quasi interventor acceptus sit, Dig. 15, 1, 3.—
III. An intercessor, mediator, Lampr. Comm. 4.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project