interventor
ōris, m.
I.
One who comes in, a visitor: vacuus ab interventoribus dies, Cic. Fat. 1, 2.—
II.
A surety, bondsman: si filius fidejussor, vel quasi interventor acceptus sit, Dig. 15, 1, 3.—
III.
An intercessor, mediator, Lampr. Comm. 4.
Text: Perseus Digital Library, CC BY-SA 3.0