interpŏsĭtĭo
ōnis, f.
I.
a putting between, insertion.
I.
In gen.: tetrastyli, propter columnarum interpositiones, spatiosiores constituantur, Vitr. 5, 3, 8.—
II.
Esp.
A.
An inserting or introduction of persons in discourse: personarum, Cic. Inv. 1, 6, 8; of words: una interpositio difficilior est, id. Fam. 16, 22, 1.—
B.
A rhet. figure, parenthesis, Quint. 9, 3, 23.