inter-mĭnor

ātus, 1, v. dep.
I. to threaten, menace; to forbid with threats (poet.): mihi tibique interminatus est, nos futuros, etc., Plaut. As. 2, 2, 95; id. Ps. 3, 1, 10: alicui vitam, id. Cas. 3, 5, 28: istuceine tibi, Ter. Eun. 5, 1, 14: minor, interminorque, ne quis, etc., id. Capt. 4, 2, 11; Ter. And. 3, 2, 16.?*! intermĭnātus, a, um; in pass. sense: cibus ( = interdictus, vetitus), Hor. Epod. 5, 39: poena, threatened, Cod. Th. 16, 5, 60.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project