intercessĭo
ōnis, f.
I.
a coming between, intervention.
I.
Lit.: testium, Gell. 14, 2, 7.—
II.
Transf.
A.
An interposition, a becoming surety for one: mea intercessio parata et est et fuit, Cic. Att. 1, 4: intercessiones pecuniarum in coitionibus candidatorum, id. Par. 6, 2.—
B.
A fulfilment, performance, Cod. Just. 12, 22, 1; Cod. Th. 6, 28, 4. —
C.
An intervention, interposition, protest on the part of a tribune of the people, who annulled a decree of the Senate by his veto: cum intercessio stultitiam intercessoris significatura sit, non rem impeditura, Cic. Agr. 2, 12: intercessionem liberam relinquere, Caes. B. C. 1, 7: remittere, Liv. 38, 54: intercessionem facere pro aliquo, Gell. 7, 19: intercessionem suam interponere, Val. Max. 6, 1, 10.