intentātĭo
ōnis, f.
I.
a stretching out or extending towards a thing.
I.
Lit.: oculi ad intentationem subitam digitorum comprimuntur, Sen. Ira, 2, 4, 2.—
II.
Trop., a reproaching with a thing: criminum, Tert. Apol. 46 dub. (al. intentio).
Text: Perseus Digital Library, CC BY-SA 3.0