in-tempĕrātus
a, um, adj.
I.
untempered, inclement.
I.
Lit.: quid ad caeli naturam intemperatius, Sen. Cons. ad Helv. 6; hence: intemperatum vinum, Cael. Aur. Acut. 3, 17, § 158.—
II.
Trop., immoderate, intemperate: benevolentia, Cic. Lael. 20.— Adv.: intempĕ-rātē, intemperately: immoderate et intemperate vivere, Cic. Univ. 12.