in-sŭsurro
āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I.
, to whisper in, into, or to; to insinuate, suggest.
I.
Lit.
(a).
Neutr.: alicui, Cic. Tusc. 5, 36, 103: in aures, id. Q. Fr. 1, 1, 4: ad aurem familiariter, Cic. Verr. 2, 5, 41, § 107: modo insusurrans, Suet. Cal. 22.— Impers.: in aurem ejus insusurratum, Cic. Verr. 2, 1, 46, § 120.—
(b).
Act.: alicui cantilenam, Cic. Att. 1, 19, 8: vota diis, Sen. Ep. 10: insusurratum nomen, id. Brev. Vit. 14. —
II.
Transf.: non solum nauta significat, sed etiam Favonius ipse insusurrat, navigandi nobis tempus esse, Cic. Ac. 2, 48, 147.