in-sūmo

mpsi, mptum, 3, v. a.
I. to take for any thing; hence to apply to, expend upon.
I. Lit.
(a). In aliquid: ut nullus teruncius insumatur in quemquam, Cic. Att. 5, 17, 2: sumptum in aliquam rem, id. Inv. 2, 38, 113: sestertios tricenos in cenam, Gell. 2, 24, 11.—
(b). With dat.: paucos dies reficiendae classi, Tac. A. 2, 53.—
(g). With abl.: non est melius quo insumere possis, Hor. S. 2, 2, 102.—
II. Trop.
A. To apply, employ, bestow: operam frustra, Liv. 10, 18: operam libellis accusatorum, Tac. A. 3, 44: vitam versibus, id. Or. 9.—
(b). With in and abl.: nec in evolvenda antiquitate satis operae insumitur, Tac. Or. 29. —
(g). With ad: omnis cura ad speculandum hoc malum insumitur, Plin. 9, 46, 70, § 153.—
B. To take to one's self, to take, assume: interficiendi domini animum, Tac. A. 14, 44: medium latus, Stat. Th. 2, 39: dignas insumite mentes Coeptibus, id. ib. 12, 643.—
C. To use up, exhaust, weaken: corpus, Cael. Aur. Tard. 2, 2, 60: corporis virtutem, id. Acut. 2, 37, 213.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project