in-suesco
suēvi, suētum, 3, v. n. and a.
I.
(insuerat, Tac. A. 4, 57), to accustom, habituate (not in Cic. or Cæs.).
I.
Neutr., to accustom or habituate one's self, to become accustomed to a thing; constr. with dat., with ad, or inf.
(a).
With dat.: corpori, Tac. A. 11, 29. —
(b).
With ad: ad disciplinam militiae insuescere militem nostrum, Liv. 5, 6.—
(g).
With inf.: mentiri, Ter. Ad. 1, 1, 30: largiri, Sall. J. 8, 2: amare, potare, id. C. 11, 6. —
II.
Act., to accuslom or habituate one to a thing; constr. aliquem aliquid or aliqua re.
(a).
Aliquem aliquid: insuevit pater optimus hoc me Ut fugerem, Hor. S. 1, 4, 105.—
(b).
Aliquem aliqua re: aquā pecus, Col. 6, 4.—Pass.: sic insuesci debent, ut, id. 11, 3: ita se a pueris insuetos, Liv. 24, 48, 6.