in-sŏlūbĭlis
e, adj.
I.
that cannot be loosed, indissoluble (post-Aug.).
I.
Lit.: vinculum, Macr. Somn. Scip. 1, 6, § 24: colligatio, id. ib. § 28.—
II.
Trop.
A.
That cannot be paid: beneticium, creditum insolubile est, Sen. Ben. 4, 12, 1.—
B.
That cannot be refuted, incontestable: signum, Quint. 5, 9, 3.—
C.
That cannot be destroyed: aeternitas, App. Asclep. p. 100, 37.— Adv.: insŏlūbĭlĭter, indissolubly: vinciri, Macr. Somn. Scip. 1, 6; Aug. Civ. Dei, 21, 10.