in-sĭpĭens

entis, adj.

2. in-sapiens

I. unwise, senseless, foolish (class.): sed ego insipiens nova nunc facio, Plaut. Cas. 5, 2, 4: insipiens fortunatus, Cic. Lael. 15, 54: sermo insipientium (opp. sapiens), id. Fin. 2, 15, 50. — Comp.: quis homost me insipientior, qui, etc., Plaut. Trin. 4, 2, 84: ego insipientior quam illi ipsi, id. Div. 2, 23, 51.—Sup.: insipientissimus, Sen. Q. N. 2, 59.—Adv.: insĭpĭen-ter, unwisely, foolishly: a me factum, Plaut. Mil. 2, 6, 78: factum, id. Truc. 4, 3, 53: sperat, Cic. de Sen. 19, 68.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project