insĭmŭlātĭo
ōnis, f.
I.
a charge against one, an accusation (class.): in falsam atque iniquam probrorum insimulationem vocabatur, Cic. Font. 13, 29: criminis, Cic. Verr. 2, 5, 9, § 23: falsae, App. M. 10, p. 253, 19.
Text: Perseus Digital Library, CC BY-SA 3.0